De reizen van……. verhalen

September 2019

Langs de Atlantische kust

Sinds 20 april 2019 maken onze leden Janette Carette en Hans Veenendaal een zeiltocht van een jaar (?) langs de Atlantische westkust van Europa. Begin september legden zij aan in de vissershaven aan de monding van de Ria Santa Marta de Ortigueira, in Noord-west Spanje.

U kunt hun uitgebreide blog volgen op http://www.zeevalkopreis.blogspot.com Hun eerste post, over het vertrek, getiteld De trossen zijn los! staat hier: http://zeevalkopreis.blogspot.com/2019/04/de-trossen-zijn-los.html


Oktober 2018

Op en neer naar Noordpolderzijl

Begin oktober, het lijkt nog wel volop zomer. Vooral op het einde van de tweede week zijn de vooruitzichten heel goed en het is springtij. Langzaam rijpt het idee om dit zeilseizoen af te sluiten met een tochtje naar Noordpolderzijl. Wel langs gevaren dit seizoen maar niet aangedaan. Bovendien brengt springtij de mogelijkheid om over het wantij vlak onder Schiermonnikoog door te varen en het tij is daar gunstig voor, hoogwater rond het middaguur. Vriend Jelle gepolst over dit idee; was gelijk enthousiast. Het wordt donderdag en vrijdag, 11 en 12 oktober. Het plan is eenvoudig: Zo vroeg mogelijk de haven uit, onder Schiermonnikoog door en daarna verder de kortste weg naar Noordpolderzijl. Er kan niet worden getreuzeld want in hetzelfde tij dat we het eiland verlaten moet Noordpolderzijl worden binnengelopen; dat lukt dus niet altijd want ondanks dat hoogwater met je meeloopt naar het oosten moet wel dik 15 mijl worden afgelegd door een wirwar van geulen en platen.

Donderdagmorgen zijn we voor tienen de haven uit met volledig opgetrokken kiel, diepgang dan 70 centimeter, een beetje door de blubber varen. In de Grote Siege een klein stukje naar het zuidwesten en dan naar het oosten over het wantij onder Schiermonnikoog tot aan de Eilander Balg. Geen boeien meer maar een digitale kaart met waypoints van de Wadvaarders en genieten maar. Eerst te weinig wind maar al gauw genoeg om alleen op het zeil te gaan. In die stilte is het pas echt genieten van de laatste wildernis van Nederland.

Onder de oostpunt van Schiermonnikoog, Willemsduin.

Beetje goed letten op kleur van het water, de golfpatronen en de stroming kan ook helpen om niet aan de grond te lopen in dit onvoorspelbare water. Dat lukt zonder één keer aan de grond te lopen. Dik twee uur en we zijn in de Eilander Balg, water genoeg, dus even ontspannen met een bakje koffie. Hier speelt weer een ander natuurverschijnsel een hoofdrol, stroom vanaf de Noordzee tegen totdat we deze geul verlaten en onder Simonszand door de Spruit bereiken. Dan krijgen we stroom mee, maar veel is het niet meer. Ten oosten van de Spruit loopt de Zuid Oost Lauwers. Die is zo dichtbij dat het lijkt of het niet uitmaakt waar je oversteekt. We houden ons toch maar aan de kaart, hier vastlopen zou jammer zijn.

Beetje geconcentreerd sturen is wel nodig.

In de Zuid Oost Lauwers kunnen we echt opschieten, zeker in het laatste stuk dat naar het oosten loopt. Met ruime wind schieten we lekker op, Noordpolderzijl komt in zicht en het is anderhalf uur na hoog water. Dat wordt nog heel spannend. Bij de scheidingston ZOL-VN is het nog twee mijl naar het zuiden om in het piepkleine haventje te komen. Proberen maar, op de kaart staan een hele rij kleine groene tonnen. We zien nog niet de helft en dat is niet omdat het zicht slecht is, ze zijn er gewoon niet!! De eerste vier of vijf tonnen passeren we zonder probleem, dan gaat het alarm af, van 90 naar 60 cm binnen een paar seconden. Je gaat nog even door omdat je denkt “ ik zit in de tonnenlijn, het zal een drempeltje zijn”. Maar nee, we zitten zo vast als een huis, wat we ook proberen, met als enig resultaat een vijver achter de boot waar we later de afwas in doen.

Als in de uren daarna het water wegloopt, zien we langzaamaan op pakweg 50 meter ten oosten van de boot de geul die ons in Noordpolderzijl had moeten brengen. De boeien die misten hadden de bocht in de geul moeten aangeven.

Het  in onwetendheid  afsteken van de bocht heeft ons de das omgedaan. Later als het water helemaal weg is lopen we langs de geul tot aan het laatste rechte eind dat langs de rijsdammen naar de haven voert. Maar vooruit, droogvallen is ook mooi.

Tijdens onze avondmaaltijd dringt het tot ons door. Morgen is er bij hoog water 1 dag na spring meer water, maar zal dat er ook zijn als het uit zuidelijke richting blijft waaien, dat is de vraag. Wat uiteindelijk zeker is dat we vannacht gaan proberen om in de geul terecht te komen. Dus vroeg naar bed om 12 uur opstaan en afwachten of er genoeg water komt, het anker leggen we vast in de goede richting.

In het donker alles stand-by. Zaklamp, digitale kaart, google maps satelliet waarop je prachtig de geul kunt zien, hadden we dat maar eerder bedacht, een volgende keer zeker. Om half twee is het hoog maar echt drijven doen we nog niet. ’t Heeft lang geduurd, een uurtje schat ik, maar al hobbelend bereiken we uiteindelijk de geul, zoeken kriskras onze weg naar de scheidingston van de Zuid Oost Lauwers. Drie meter water, wind uit het zuiden, even opsteken naar de rand van de geul, de kans is niet groot maar er kan nog iemand langskomen, anker uit en slapen. Om vijf uur rolt de boot op z’n zij en wij tegen de wand van de boot. Onmogelijk maar waar, de wind is naar het noorden gedraaid waait best stevig en wij zijn om het anker gedraaid en drooggevallen op de steile wal. Het moet blijkbaar zo zijn deze trip.

Op de steile wal van de ZO Lauwers met een zeehondje achter de boot.

Dat wordt dus uitslapen wat we best kunnen gebruiken. Negen uur op, een stevig ontbijt, drijven en zeilen om 10.30 uur precies. Wind uit het noordwesten die langzaam toeneemt. Op het Pieterburenwad, verder de hele dag geen bootje te zien, loopt een boeienlegger van Rijkswaterstaat ons achterop. We overwegen om hem op te roepen om die tonnetjes van Noordpolderzijl eens goed neer te leggen. Maar ach, het seizoen is voorbij en de charme van Noordpolderzijl is dat er zelden iemand komt met de boot. In een recordtijd bereiken we Lauwersoog geheel op zeil, beter kan niet. In de winterthuishaven Noordergat mogen we de boot aan de passantensteiger laten liggen. Om 15.30 uur zitten we aan boord van de veerboot naar huis. Een gedenkwaardige afsluiting van ons zeilseizoen.

(Met dank aan Louis Wiersema en Jelle Vermaat)


2018
Volg ook Auwert en Alida Dijkstra op facebook


2017 

Janet Carette en Hans Veenendaal

De Zeevalk

Aluminium zeiljacht, lengte 10,5m

Waterverplaatsing 7000 kg
Ophaalbaar midzwaard
Diepgang 0,63/2,07 m

Zeilen: grootzeil, fok, genua, gennaker en stormfok

 
goedemorgen!
wij liggen nu in Yarmouth, het is net als op Schiermonnikoog lekker vakantieweer
hier een stukje voor de site, het gaat over onze dag van Cherbourg naar Alderney
het komt uit onze blog Zeevalkopreis (google maar als je dat leuk lijkt), daar staan bij het stukje ook foto’s
Donderdag 8 juni
Volgens de weerberichten kunnen we nu naar Alderney zeilen. De wind zou later op de middag aantrekken, maar dan zouden wij al binnen zijn. Het is ongeveer 23 mijl. Wij vertrekken iets eerder dan Bert en Lia die ook naar Alderney wilden. Hans is meer gefocust op de Race van Alderney, dan Bert, waar we met stilstaand water langs willen zeilen.
De stroom in de Race is zo sterk dat je als je niet goed oplet erin wordt gezogen en dan is er geen weg meer terug. Wij vertrekken omstreeks 3 uur voor hoogwater Dover. Langs de kust heb je een beginnende west gaande stroming. Vanaf de westpunt van Cap de la Haque schuif je steeds meer naar het noorden om ruimte te maken voor de Race.
We hijsen het grootzeil en de fok in de voorhaven. Er gaan meer bootjes weg. Ook zij zullen wel verwaaid hebben gelegen. Er gaan een stuk of 3 onze kant op. Altijd leuk om met een paar bootjes te kunnen optrekken. Al gauw merken we dat de wind die we nu hebben niet voorspeld was. Het waait goed hard en rond de kaap staan aardig hoge golven. Door de stroom gaan we knetter hard, soms wel 11 knopen. Dit heeft ons bootje nog nooit meegemaakt. En wij ook niet!
We moeten bij het aanlopen van Alderney goed uitkijken naar een golfbreker die nog 80m doorloopt de zee in. Als we de baai naderen willen we de fok inrollen. Dit geeft opnieuw problemen. Hans krijgt de fok niet goed ingerold en met deze harde wind klappert het alle kanten op. Ik probeer nog met een zeilbandje het zeil vast te binden, maar de schoten zwaaien gevaarlijk alle kanten op en het is niet te doen. We zeilen nog steeds met grootzeil de baai in en laten het zakken als we beschutting hebben nog steeds met een klapperende fok. Hans loopt naar voren en gaat met zijn volle gewicht aan de fok hangen zodat deze helemaal naar beneden komt. Rust in de tent. Wat een geweld en lawaai.
Nu moeten we de boot aan een mooring vastleggen. Ik stuur recht op een mooring af en Hans pakt vanaf de zijkant, dit is de laagste punt van de boot, de ring waar de touwen door heen moeten. Gelukkig gaat dit goed en we liggen vast. We gaan wel aardig heen en weer, maar na zo’n ruig tochtje kan dat ons even niks schelen. De fok ligt nu op het dek en we laten deze daar lekker liggen. Het waait te hard om er nu iets mee te willen doen. Er liggen niet veel bootjes in Alderney. Dat komt zeker door de aanhoudende harde wind. Ook Bert en Lia komen niet.
Tegen 5 uur bellen we een taxibootje, dat ons naar de wal brengt. Leuk om een nieuw eiland te ontdekken. We doen een klein verkenners rondje en gaan dan de kroeg in. We lusten wel een biertje. Hans gaat voorop en je ziet iedereen aan de bar kijken en vooral denken. Wat moeten die vreemden hier. Het zijn vooral vaste stamgasten. Dit is hun tweede huis zij zijn het meubilair van de kroeg. Ik wilde gelijk bij de deur zitten, maar Hans loopt helemaal door naar achteren. Ik voel me niet gelijk op mijn gemak, maar we vinden een goed plekje bij een raam. We bestellen 2 kleine biertjes.
Het zijn voornamelijk bouwvakkers die er zitten en ze drinken allemaal halve liters. Eerst werd er niks gezegd en staarden ze een beetje voor zich uit. Na een uurtje en 2 liters bier verder gaat er iemand praten. Op een gegeven moment kijken we op de klok en we zien dat het nog maar 5 uur is. De klok is een uur terug gegaan, Engelse tijd.
Tegen half 7 gaan we eten. We eten in een sjiek restaurantje van een Engelse Lady van 85 jaar. We krijgen een tafel met uitzicht op de baai. Als we terug gaan met de taxiboot regent het hard en we worden kletsnat. Morgen gaan we het eiland rond wandelen.
Kijk voor meer reisinformatie op de blog http://zeevalkopreis.blogspot.nl/search?updated-max=2017-06-24T04:31:00-07:00&max-results=10
groet
Janet en Hans